Lobos Grises (Bozkurtlar en Turco) es una organización paramilitar de extrema derecha nacionalista ligada al Partido del Movimiento Nacionalista Turco (Milliyetçi Hareket Partisi, MHP), fundado por Alparslan Türkeş en 1961. Su nombre oficial en turco es ülkücüler (idealistas) y Ülkücü Hareket (Movimiento Idealista). La denominación de Lobos Grises procede de una antigua leyenda turca que se pierde en los orígenes turcos de las estepas de Asia Central previa a la adopción del Islam, en la que una legendaria mujer-loba llamada Asena salvó y condujo a cautivos turcos hacia la libertad.

Jean Reno en la película “EL IMPERIO DE LOS LOBOS de 2005″.

Anna Hermes, esposa de un alto cargo del Ministerio del Interior, sufre desde hace un mes alucinaciones terroríficas y periódicas crisis de amnesia, llegando a no reconocer siquiera el rostro de su marido e incluso comenzando a dudar de su honestidad. Al mismo tiempo, en el barrio turco de París, aparecen los cadáveres sádicamente mutilados de tres inmigrantes clandestinas. El carácter ritual que parecen tener los crímenes obliga a Paul Nerteaux, el inexperto policía encargado del caso, a recurrir a Schiffer, un veterano en el dique seco por su dudosa trayectoria moral, pero perspicaz y buen conocedor de la comunidad turca de París. La caza no ha hecho más que comenzar…

Algunos de sus lemas más significativos son:

* Tanrı Türk’ü Korusun ve Yüceltsin! (¡Dios salve y enaltezca al Turco!)

En comparación con el lema con mayor contenido islámico Allah Türk’ü Korusun ve Yüceltsin!

* Rehber Kur’an, Hedef Turan! (¡Nuestra Guía es el Corán, Nuestro Objetivo es Turan!)

* Şehitler Ölmez, Vatan Bölünmez/Ezan Dinmez, Bayrak İnmez, Ülkücü Hareket Engellenemez!

( ¡Los Mártires no Mueren, la Patria no se Divide/el muecín nunca callará, nuestra bandera no se arriará, el Movimiento Nacionalista jamás será obstaculizado! )

Regresar a la Página Principal

La Marcha de la Independencia

No al miedo y la consternación,
esta bandera carmesí nunca se desvanecerá.
Es el último corazón que está ardiendo por mi nación
y estamos seguros que nunca fallará.
Es la estrella de mi nación, brillando por siempre,
es la estrella de mi nación y es mía.

Sin ceño, creciente justa, estoy listo para morir por ti.
Sonríe ahora mi nación heróica, deja esta cólera,
para que no se vierta sangre sin estar bendita
libertad la consigna de mi nación,
libertad para nosotros que adoramos a Dios
y buscamos lo correcto.

İstiklâl Marşı

Istiklâl Marsi (la Marcha de la Independencia) es el himno nacional de Turquía, adoptado oficialmente el 12 de Marzo de 1921. Un total de 724 poemas fueron sometidos a una competición a escala nacional organizada para el hallazgo de la composición original más conveniente para esta marcha nacional.

Un poema de 10 versos escrito por el renombrado poeta Mehmet Akif Ersoy fue adoptado unánimemente por la Asamblea Nacional Magnífica Turca. Veinticuatro compositores participaron en otra competición dispuesta para la selección de una composición musical que satisfaría el himno nacional elegido lo mejor posible. El consejo, que podía solamente reunirse en 1924 debido a la guerra turca de la independencia, adoptó la música compuesta por Ali Rıfat Çağatay. Las palabras del himno nacional fueron cantadas a esta música hasta 1930. Después de eso, la música del himno nacional fue cambiada a un arreglo escrito por Osman Zeki Üngör, director de la orquesta sinfónica presidencial, y las letras se han cantado a este acompañamiento musical desde ahí en adelante. Cabe destacar sin embargo, que solamente se cantan los primeros dos versos.

İstiklâl Marşı

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.
Çatma, kurban olayım çehreni ey nazlı hilal!
Kahraman ırkıma bir gül! ne bu şiddet bu celal?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal,
Hakkıdır, Hak’ka tapan, milletimin istiklal!
Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım;
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner aşarım;
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.
Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar.
“Medeniyet!” dediğin tek dişi kalmış canavar?
Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın!
Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın.
Doğacaktır sana vaadettiği günler Hak’kın;
Kimbilir, belki yarın, belki yarından da yakın.
Bastığın yerleri “toprak” diyerek geçme, tanı!
Düşün, altında binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır atanı;
Verme, dünyaları alsan da bu cennet vatanı.
Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?
Şüheda fışkıracak toprağı sıksan, şüheda!
Canı, cananı, bütün varımı alsın da Hüda,
Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda.
Ruhumun senden, ilahi, şudur ancak emeli;
Değmesin mabedimin göğsüne na-mahrem eli!
Bu ezanlar ki şahadetleri dinin temeli,
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli
O zaman vecd ile bin secde eder varsa taşım;
Her cerihamdan, ilahi, boşanıp kanlı yaşım,
Fışkırır ruh-i mücerret gibi yerden naşım;
O zaman yükselerek arşa değer belki başım!
Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal;
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal!
Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlal.
Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, Hak’ka tapan milletimin istiklal!

Mehmet Akif Ersoy

Mehmet Âkif Ersoy (1873 – 27 de diciembre de 1936) fue un poeta turco. Escribió la letra del Himno Nacional Turco, İstiklâl Marşı (Marcha de la Independencia) – que fue adoptado en 1921. La letra fue en un principio escrita como poema en una colección de sus escrituras. Paradójicamente, una de sus obras más famosos, un libro llamado Safahat, no ha sido ampliamente leído o publicado hasta hace bien poco.

Según algunos estudiosos de su obra escribió un libro de comentarios sobre el Corán que más tarde quemó al descubrir que iba a ser publicado en turco por el nuevo gobierno secular para la educación laica en lugar del árabe original.

Aunque albanés de nacimiento y profundamente religioso, se le considera como una figura nacionalista en Turquía próxima en ciertos aspectos (no en todos) al kemalismo de Atatürk, el fundador de la laica república de Turquía. De hecho su verdadera posición como intelectual se hallaba a medio camino entre las identidades turcas e islámica, algo parecido a Namik Kemal. Profundamente disgustado con la naturaleza fuertemente secular que la república adoptó poco después de que el sultanato fuese abolido en 1923, se marchó de Turquía en dirección El Cairo para dar clases turco, y regresó tan sólo antes de su muerte en 1936.

Sus restos se hallan en el Cementerio Edirnekapi en Estambul.

Çanakkale Şehitlerine (A los mártires de Çanakkale)

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde -gösterdiği vahşetle- “Bu bir Avrupalı!”
Dedirir: Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi… Mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşısında,
Ostralya’yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ…
Hani, tâ’ûna da zuldür bu rezil istilâ!
Ah, o yirminci asır yok mu, o mahhlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcud ise, hakkıyle sefil,
Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam,
Atılan her lâğamın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkâz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el ayak,
Boşanır sırtlara, vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te’sis-i İlâhî o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki’-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedî serhaddi;
“O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme” dedi.
Âsım’ın nesli… diyordum ya… nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmeyecek.
Şûhedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar…
Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid’i…
Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
“Gömelim gel seni tarihe” desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
“Bu, taşındır” diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına;
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak salvetini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslâm’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın… Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.

Regresar a la Página Principal

En el momento del establecimiento de la República Turca, más de la mitad de la población era analfabeta; el nuevo gobierno de la República Turca introdujo importantes reformas educativas y la primera Constitución de la Republica Turca establecía que la educación elemental era obligatoria para todos los turcos y gratuita en las escuelas estatales. En 2005 la tasa de alfabetización era del 87,6% de adultos. La educación es obligatoria entre los 7 y los 15 años. En el curso 2000, 8.014.733 alumnos estaban matriculados en 49.599 escuelas de primaria. La tasa de escolarización en enseñanza secundaria era del 79% y del 28% en enseñanza superior.

El acceso a las universidades turcas es extremadamente difícil; entre las principales instituciones destacan İstanbul Üniversitesi (la Universidad de Estambul) (1453), Ege Üniversitesi (la Universidad Egea) (1955) en İzmir, Ankara Üniversitesi (la Universidad de Ankara) (1946), y la Universidad Técnica del Oriente Próximo (1956), también en Ankara.

El sistema de escolarización moderna iniciado por Mustafa Kemal Atatürk y continuado por sus sucesores, está basado en el modelo europeo. Las artes representan temáticas de la tradición turca a la vez que muestran la influencia occidental. La radio y la televisión han llegado también a las zonas rurales hace 20 años, lo cual ha supuesto una amenaza a la cultura autóctona.

UNIVERSIDADES ESTATALES

ABANT İZZET BAYSAL ÜNİVERSİTESİ BOLU
ADNAN MENDERES ÜNİVERSİTESİ AYDIN
AFYON KOCATEPE ÜNİVERSİTESİ AFYON
AKDENIZ ÜNİVERSİTESİ ANTALYA
ANADOLU ÜNİVERSİTESİ ESKİŞEHİR
ANKARA ÜNİVERSİTESİ ANKARA
ATATÜRK ÜNİVERSİTESİ ERZURUM
BALIKESİR ÜNİVERSİTESİ BALIKESIR
BOĞAZİÇİ ÜNİVERSİTESİ ISTANBUL
CELAL BAYAR ÜNİVERSİTESİ MANISA
CUMHURİYET ÜNİVERSİTESİ SIVAS
ÇANAKKALE ONSEKİZ MART ÜNİVERSİTESİ ÇANAKKALE
ÇUKUROVA ÜNİVERSİTESİ ADANA
DİCLE ÜNİVERSİTESİ DIYARBAKIR
DOKUZ EYLÜL ÜNİVERSİTESİ IZMIR
DUMLUPINAR ÜNİVERSİTESİ KÜTAHYA
EGE ÜNİVERSİTESİ IZMIR
ERCİYES ÜNİVERSİTESİ KAYSERI
FIRAT ÜNİVERSİTESİ ELAZIĞ
GALATASARAY ÜNİVERSİTESİ ISTANBUL
GAZİ ÜNİVERSİTESİ ANKARA
GAZİANTEP ÜNİVERSİTESİ GAZIANTEP
GAZİOSMANPAŞA ÜNİVERSİTESİ TOKAT
GEBZE YÜKSEK TEKNOLOJİ ENSTİTÜSÜ IZMIT
HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ ANKARA
HARRAN ÜNİVERSİTESİ URFAN
İNÖNÜ ÜNİVERSİTESİ MALATYA
İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ ISTANBUL
İSTANBUL TEKNİK ÜNİVERSİTESİ ISTANBUL
İZMİR YÜKSEK TEKNOLOJİ ENSTİTÜSÜ IZMIR
KAFKAS ÜNİVERSİTESİ KARS
KAHRAMANMARAŞ SÜTÇÜ İMAM ÜNİVERSİTESİ KAHRAMANMARAŞ
KARADENİZ TEKNİK ÜNİVERSİTESİ TRABZON
KIRIKKALE ÜNİVERSİTESİ KIRIKKALE
KOCAELİ ÜNİVERSİTESİ IZMIT
MARMARA ÜNİVERSİTESİ ISTANBUL
MERSİN ÜNİVERSİTESİ IÇEL
MİMAR SİNAN GÜZEL SANATLAR ÜNİVERSİTESİ ISTANBUL
MUĞLA ÜNİVERSİTESİ MUĞLA
MUSTAFA KEMAL ÜNİVERSİTESİ HATAY
NİĞDE ÜNİVERSİTESİ NİĞDE
ONDOKUZ MAYIS ÜNİVERSİTESİ SAMSUN
ORTA DOĞU TEKNİK ÜNİVERSİTESİ ANKARA
OSMANGAZİ ÜNİVERSİTESİ ESKİŞEHİR
PAMUKKALE ÜNİVERSİTESİ DENIZLI
SAKARYA ÜNİVERSİTESİ ADAPAZARI
SELÇUK ÜNİVERSİTESİ KONYA
SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ ISPARTA
TRAKYA ÜNİVERSİTESİ EDIRNE
ULUDAĞ ÜNİVERSİTESİ BURSA
YILDIZ TEKNİK ÜNİVERSİTESİ ISTANBUL
YÜZÜNCÜ YIL ÜNİVERSİTESİ VAN
ZONGULDAK KARAELMAS ÜNİVERSİTESİ ZONGULDAK

UNIVERSIDEDES PRIVADAS ESTAMBUL

ATILIM ÜNİVERSİTESİ
BAHÇEŞEHİR ÜNİVERSİTESİ
BAŞKENT ÜNİVERSİTESİ
BEYKENT ÜNİVERSİTESİ
BİLKENT ÜNİVERSİTESİ
ÇAĞ ÜNİVERSİTESİ
ÇANKAYA ÜNİVERSİTESİ
DOĞUŞ ÜNİVERSİTESİ
HALİÇ ÜNİVERSİTESİ
FATİH ÜNİVERSİTESİ
IŞIK ÜNİVERSİTESİ
İSTANBUL BİLGİ ÜNİVERSİTESİ
İSTANBUL BİLİM ÜNİVERSİTESİ
İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ
İSTANBUL TİCARET ÜNİVERSİTESİ
İZMİR EKONOMİ ÜNİVERSİTESİ
KADİR HAS ÜNİVERSİTESİ
KOÇ ÜNİVERSİTESİ
MALTEPE ÜNİVERSİTESİ
OKAN ÜNİVERSİTESİ
SABANCI ÜNİVERSİTESİ
TOBB EKONOMİ VE TEKNOLOJİ ÜNİVERSİTESİ
UFUK ÜNİVERSİTESİ
YAŞAR ÜNİVERSİTESİ
YEDİTEPE ÜNİVERSİTESİ

INSTITOS PRIVADOS

MERSİN DENİZ VE TİCARET MESLEK YÜKSEKOKULU
ANADOLU BİL MESLEK YÜKSEKOKULU
KAPADOKYA MESLEK YÜKSEKOKULU

ACADEMIAS MILITARES

GÜLHANE ASKERİ TIP AKADEMİSİ (MEDICINA)
HAVA HARP OKULU KOMUTANLIĞI (AVIACION)
KARA HARP OKULU KOMUTANLIĞI (TIERRA)
HAVA ASTSUBAY MESLEK YÜKSEK OKULU
DENİZ HARP OKULU KOMUTANLIĞI (INFANTERIA MARINA)
ACADEMIA DE POLICIA
LA REPUBLICA TURCA DE CHIPRE NORTE

DOĞU AKDENİZ ÜNİVERSİTESİ
GİRNE AMERİKAN ÜNİVERSİTESİ
LEFKE AVRUPA ÜNİVERSİTESİ
ULUSLARARASI KIBRIS ÜNİVERSİTESİ
YAKINDOĞU ÜNİVERSİTESİ

UNIVERSIDEDES ESTATALES DEL ESTATUTO ESPECIAL

AHMET YESEVİ TÜRK KAZAK ÜNİVERSİTESİ
KIRGIZİSTAN TÜRKİYE MANAS ÜNİVERSİTESİ